Maar het werd Bobbie, Bobs, Bobstijn, Bobbie Dykstra
En jaren later gaven Renske en Marije jou de naam BobbeleBob
Wat moest ik aan jou wennen, geen Westie karaktereigenschappen
Een scheiding vlak na jouw komst, een nieuw bestaan opbouwen
Na het verlies van mijn eerste hondje en je gezin

We deden een puppycursus, die niet erg succesvol werd
Maar toch kon ik je goed hanteren en werd je best een brave hond
Al werd je snel fel naar andere honden toe, vooral de groteren, maar toch is het nog altijd  goed te begeleiden
En als een grote herdershond jou op een zonnige woensdagmiddag in de bek neemt
Is dat best te begrijpen, als de kinderen met dat verhaal thuiskomen

Na vier jaar kwam er een Westiepup in ons kleine gezin
En wat was je boos, je wou er niks van weten
Twee dagen grommen en chagrijnig zijn
Maar na de tweede dag en met wat rust in huis, is het goed gekomen
Zittend op de grond met jou aan de ene kant en de pup op veilige afstand
Kon je na een uurtje dat witte Westie-ding toch waarderen
En brak de tijd aan voor een innige vriendschap die nu al vier jaren duurt

Ook mijn vriendinnen, die na de zorg voor jou een beslissing namen om ook voor een Boomerhond te kiezen
Dat is toch uniek, want je hebt vele harten veroverd
En of we nu met Rinus&Froukje wandelen of met Gurbe erbij
Er is maar één de aanvoerder en dat is onze BobbeleBob
Met je korte pootjes, maar je brede sterke borst en je neus hoog in lucht, bescherm jij je roedel
Gaat het te gek,gaan je haren overeind staan en bewaak jij alles wat je lief is

En thuis, kan je ons met duizenden kusjes over je gezicht overladen
Ben je gek op je tennisbal en kan je voetballen als de beste
Altijd enthousiast en mag Rakker jou in een goeie bui in je oren happen
Wanneer je in volle vaart over je geliefde paadjes van ons dorp hobbelt

Mijn Bobs, Riekele zijn alles, Rakker’s steun en toeverlaat,  ik hoop dat je nog  lang bij ons bent
Want wij houden van die ene Boomerhond : BobbeleBob

oktober 2010

Vanavond na het eten gaan mijn zoon en ik met Rakker en Bobbie te wandelen. In het donker en we nemen in ieder geval een zaklampje mee. We wonen in een dorp en nemen de route tussen de weilanden door, over de Alde Hiemen ( zo heet dat hier in Friesland )

Rakker ( de Westie ) zie je altijd wel wat oplichten in het donker met haar witte vacht en we noemen haar lachend "Casper het Spookje" .
Bobbie onze Boomer is zwart, daar zie je niet veel van terug in het donker, dus vandaar ook de zaklamp. En voor onszelf natuurlijk, dat we het wat beter kunnen zien waar we lopen.

Ineens speert Rakker weg, oh, oh, die heeft weer wat in de neus. Onder het prikkeldraad door dendert ze door het natte weiland en jah hoor mevrouw heeft een egeltje gevonden. Tenmniste een stekelig iets ligt daar. We schijnen met ons lampje en Rakker drukt enthousiast zijn neus in de stekels, prikt schijnbaar niet eens zoveel. Arm egeltje in het verlaten, donkere, natte weiland, kom je Casper het Spookje tegen.

Met pijn en moeite krijgen we haar bij het egeltje vandaan. Onze Boomer kijkt ons aan van wat een gezeur en een drukte om zo'n stekelig beest, doet mij niets. Maar een echte Westie is volhardend en eigenwijs. Goed dat ze toch een beetje opgevoed is en huppelt even later vrolijk in het donker naar huis. En het egeltje in het weiland? Zal toch vannacht wel een warm rustig plekje vinden?

Grtjs van Casper het Spookje

december 2008

In de moeilijkste tijd van mijn leven, was jij bij mij als mijn grootste vriend en liefde
Familie, vriendinnen en vrienden had en heb ik genoeg
Maar niemand zo trouw en aanwezig als jou
Als ik thuiskwam stond  je altijd met je pootjes tegen het onderste raampje bij de voordeur

Onze blijdschap als we elkaar na een paar uur weer zagen
Was er verdriet, lag je koppie op mijn schoot
Samen tv kijken, je lag altijd dichtbij mij op die kleine 2 zitbank
Al die wandelingen, ik was niet alleen, als een schaduw volgde je mij
Stelde mijzelf zoveel vragen over de toekomst, jij was mijn troost

Wat hadden we een lol met de veertig lessen hondentraining
In de auto naar de manege in Katlijk en als we het erf opreden, ging je bijna dwars door de ramen
Dolenthousiast naar je hondenvriendjes en ik naar de hondenliefhebbers
In de manege honderden rondjes lopen samen en je leerde zo snel
Ken je de oefening nog: blijf en wachten?
Dan moesten alle hondjes blijven liggen en wij uit de bak
Stonden wij achter een grote staldeur te gluren of jullie gehoorzaamden
Je deed het als de beste
Als ik weer in de bak kwam, lag je nog net zo mooi af
Dan werd mijn hart warm van trots, nog meer liefde erbij
Mijn hart was zo groot voor jou
Jij klom daar met al jouw Westie-liefde in, ontroerend
En ik was zo dankbaar

En mijn vader en moeder, die niets van honden moesten weten
Maar toen jij en ik daar voor het eerst kwamen
Zei Mamma: “Je moet dat kleine beestje niet direct zo’n eind laten lopen”
En werden zij ook met de dag trotser op jouw gehoorzaamheid
En zeiden ze vaak: “we houden niet van honden, maar Doerak is een uitzondering
Wat een gehoorzame hond, Anita kan er alles mee”

We verhuisden van Heerenveen naar Terwispel
En in dit dorp genoot je zo van alle vrijheid.
Je lessen zorgden ervoor, dat je bijna nooit aan de riem liep
Steevast volgen op straat aan de linker voet
En op de vrije paden alle pootjes van blijdschap in de lucht
We telden samen tijdens onze wandelingen de dagen van mijn dikke buik af
En jij paste je aan op mijn slakkengangetje

De nacht dat Evert werd geboren, je zat de hele nacht op de onderste traptrede
Dokter, kraamverzorgster, ze struikelden over jou, maar jij ging niet aan de kant
Hoe ontroerend was je toen je bij mij kwam kijken met mijn baby in mijn arm

Heel voorzichtig je eerste kusje aan mijn kind
Je sloot het net zo snel in je hart als mij
Drie jaar later weer een nacht op de onderste traptrede
De dokter en de kraamverzorgster raakten  eraan gewend
Riekele kwam, maar vrouwtje moest daarna naar het ziekenhuis
Je verdrietige ogen,  een slik over mijn neus op de brancard voordat ik wegging
Zal het nooit vergeten, staat gebrand op mijn netvlies
Evert’s derde woordje na een jaar was “Koeka”en Riekele zei “Ka”
En wat heb jij ze afgelebberd als ze over de grond kropen
Nooit jaloers geweest en wat hielden de jongens ook van jou
Riekele was 4 jaar toen je bij ons wegging, maar er hangt nog altijd een foto van jou naast zijn bed

Ik droom je terug bij mij, maar niets is tastbaar
Enkel mijn mooie herinneringen aan jou
Ik hoop dat je daar op die donzige wolk, denkend aan mij en op mij wacht…….
Ach lief, mijn lief, als mijn tijd komt
Wil ik jou daar als eerste tegenkomen
Wil ik jou in mijn armen sluiten, je weer ruiken, voelen en je slik over mijn gezicht
Dan verdwijnen we samen in het niemandsland
Och, lief mijn lief wat zou dat een heerlijke ( honden ) hemel zijn

februari 2009

Vanavond even niet opgelet tijdens onze wandeling
We kijken achterom, maar geen Rakker te bekennen
We speuren de hele omgeving af, maar geen Rakker in de afspiegeling
Opeens zien we achter in het weiland iets wits rennen

De ogen op scherp en jah hoor we volgen haar
Hoppend, springend als een haas
Tussen de boterbloemen, de veldzuring, de pinksterbloem aldaar
Heeft ze het reuze naar haar zin en lapt de regels aan haar laars

Haar neus volgt een spoor
Is tegen dovemansoren
Waar ze zich nergens aan stoort
Ze wil gewoon haar impuls met haar speurneus scoren

Jonge haasjes in het weiland of eenden en of vogeleieren
Maakt haar niet uit of ze het compleet verstoort
Wij zien weidevogels over haar heen scheren en hun wet beijveren
Dat is hun goed recht, hun oprechte antwoord

We zien haar uiteindelijk weer een duik nemen door de sloot
Volgt de smalle weg terug naar ons
Een witte streep, met haar pootjes in een uitgekiende doorstoot
Met haar tong uit haar bek, maar vrolijk als altijd en door haar wilde avontuur enigszins verslonst
Kan ze hijgend en puffend onze wandeling hervatten
Oh, ho een Westie is soms niet te bevatten

mei 2010

Slaperig en snuf, snuf kom ik uit mand
Word tijd voor een plasje in de tuin
Ik was zo ver weg in dromenland
Vandaar dat ik langzaam het groene gras in struin

Eerder op de avond na het eten met vriend Bobbie aan de riem
Op weg naar onze avondwandeling
Zouden al snel bij de brug onze vriend Gurbe ook zien
En het weer zat na gisteren in een grote omwisseling

Liepen we gisteravond daarvoor in een heuse regenbui
Ik deed nog wel enthousiast, maar thuis mijn vacht in een grote handdoek
Gaf ik aan die wandeling en die dag al gauw de brui
Maar nu de weeromslag  van nazomer , uit een hele andere windhoek

Al gauw had ik in de gaten dat het een prachtige wandeling ging worden
En al speurend ging ik het Kolderveen op
Lekker vrij en blij na de buiten- de- bebouwde -kom borden
En mijn hartje maakte van blijdschap een enthousiaste hartklop

Door naar achteren langs de vaart
Even stoppen aan de rand daarvan voor een frisse duik
En hup verder het  weiland in , waar  schapen staan, maar ik negeer ze bedaard
Want het is het wild zoals reeën en hazen wat ik ruik ,mmmmmmmm

Even zijn de distels en brandnetels volop aanwezig
Maar vrouwtje begeleid mij goed
Moet onder een hekje door klimmen  en dat doe ik snel, omdat ze mij aanmoedigt
Kom op Bobbie en Gurbe niet treuzelen : we gaan verder met volle moed

Boomer-hondjes die hebben niet de pit van een echte Westie
Dus dartel ik als eerste  verder het open weiland op
Ik weet het, ik ben een beetje crazy
Maar reeën, konijnen en paarden zijn er in zicht waar ik op afhob

Na het weiland komen we bij het zandpad, ik heb ze nu goed in de neus
Vrouwtje ziet nu ook de reeën staan, moeder met een jong
En gaat ze fluisteren , dat is wel wat dubieus
Het liefste maakte ik nu een reuze zweefsprong

Maar ik laat  de moeder met het jong toch met rust
De westie in toom ben ik en niet die van de Schots Hooglanden
Peins ik nu na in mijn mand met een diepe zucht
Ik duik verder  in mijn dromenland  en maak mijn Westie- karakter niet ten schande
Zie mijzelf vliegen in de Schotse heuvels vol wild
En mijn gesnurk is nu nog het enige wat natrilt

september 2010